“Ah ja, wij hebben ook drie coaches in dienst.”

Nee… dat is juist niet wat ik doe. Sterker nog: dat is precies het verschil.
Deze reactie krijg ik verrassend vaak als ik vertel dat ik embedded coach ben.

Het is een goede ontwikkeling dat steeds meer organisaties coaches inzetten. De bekende vorm is waardevol, zeker als gerichte interventie bij signalen van uitval, een conflict of wanneer iemand vastloopt. Op dat moment lost coaching écht iets op.

Maar volgens mij kan het nóg beter. Niet door die vorm van coaching te vervangen.
Maar door er een preventief aspect aan toe te voegen.

En dat is waar embedded coaching begint.

Het is geen andere manier van coachen. Het is een andere manier om coaching onderdeel te maken van het werk.
Niet pas beschikbaar als iemand vastloopt, maar juist daarvoor.

Een embedded coach is op vaste momenten aanwezig op kantoor, onafhankelijk en direct toegankelijk. Medewerkers kunnen binnenlopen wanneer zij daar behoefte aan hebben. Zonder doorverwijzing of toestemming vooraf.

Natuurlijk kan een leidinggevende ook samen met een medewerker besluiten dat coaching helpend is. Daar is helemaal niets mis mee.
Maar het uitgangspunt is anders: coaching is er niet omdat er een probleem is, maar omdat de organisatie het belangrijk vindt dat medewerkers de ruimte krijgen voor zelfreflectie en persoonlijke ontwikkeling.

Wat er besproken wordt, blijft strikt vertrouwelijk en staat los van de interne hiërarchie.

Dat vraagt iets van een werkgever: vertrouwen. Vertrouwen dat medewerkers zelf heel goed kunnen inschatten wanneer zij behoefte hebben aan een onafhankelijk klankbord. En vertrouwen dat investeren in preventie uiteindelijk waardevoller is dan pas ingrijpen wanneer problemen zichtbaar worden.

We vinden het heel normaal dat organisaties investeren in een ergonomische werkplek om fysieke klachten te voorkomen. Waarom zouden we mentale gezondheid pas serieus nemen als er al problemen zijn?

Door coaching als vaste voorziening onderdeel te maken van de organisatie, wordt het normaal om een coach te spreken. Geen taboe. Geen signaal dat er iets mis is. Gewoon een mogelijkheid om even stil te staan, te reflecteren en weer verder te kunnen.

Zo voorkom je dat kleine vragen grote problemen worden.
Niet repareren, maar voorkomen.

Dat is voor mij de kracht van embedded coaching.

Wat zou er in jouw organisatie veranderen als een coach net zo vanzelfsprekend beschikbaar was als een gezonde werkplek?