“Is dat ook in het MT besproken?”

“Ga je dit noemen in het MT?”

“Is hier al iets over besloten in het MT?”

Toen ik zelf leiding gaf en in het management zat, kreeg ik zulke vragen regelmatig. Het MT kreeg bijna mythische proporties. Alsof daar, achter gesloten deuren, beslissingen werden genomen die het lot van iedereen bepaalden. Alsof er mysterieuze strategieën werden gesmeed. De werkelijkheid was veel minder spectaculair.

De meeste overleggen gingen over updates, ontwikkelingen op de afdeling, resultaten, praktische afstemming. Soms kwamen onderwerpen langs die later breder gedeeld zouden worden. Af en toe iets dat nog niet meteen naar buiten kon. Maar spannend? Meestal niet.

Toch kan het snel geheimzinnig voelen. Zodra mensen geen zicht hebben op wat besproken wordt, neemt de verbeelding het over. Fantasie is altijd dramatischer dan de werkelijkheid. Wat onbekend is, krijgt gewicht. Wat niet gedeeld wordt, krijgt betekenis. Zo ontstaan verhalen die niemand bewust heeft bedacht, maar waar iedereen iets van gelooft.

En probeer dat maar eens op tijd te stoppen. Op een rustige, overtuigende manier, zonder defensief te worden of geïrriteerd te raken. Tegelijkertijd ís het ook irritant voor mensen als er daadwerkelijk zaken spelen die nog niet met hen gedeeld kunnen worden. Soms vanuit het MT, soms vanuit een bestuur dat nog niet alles wil of mag vertellen. Sommige onderwerpen vragen voorbereiding en afweging. En zelfs dan zit het risico in hóe je deelt.

Daarom vraagt dit van jou als leidinggevende een doordachte aanpak. Wees eerlijk over wat wél bekend is, geef inzicht in het proces en de afwegingen, en leg kort uit waarom sommige details nog niet gedeeld kunnen worden. Transparantie is niet alles tegelijk delen of simpelweg notulen doorsturen, maar context en kaders bieden. Zo toon je openheid zonder onbedoeld nieuwe speculatie te voeden.

In het ideale geval is een MT een plek waar mensen met overzicht over hun afdeling samenkomen. Waar informatie wordt gedeeld, belangen worden gewogen en consequenties doordacht. Waar niet wordt “besloten over mensen”, maar gezocht naar afgewogen stappen voordat ze iedereen raken. Dat vraagt soms beslotenheid, maar nooit mystiek. Zodra mensen begrijpen waar die deur voor dient, verdwijnt de mythe. Dan blijft over wat het altijd al was: een groep leidinggevenden die verantwoordelijkheid probeert te nemen voor het geheel.

Vertrouwen ontstaat niet doordat iedereen alles weet.

Het ontstaat doordat niemand hoeft te fantaseren.