“Als ik CEO zou zijn, zou ik coaching verplicht stellen.”
Dat zei een vriendin laatst tegen mij. Ze vindt dit omdat ze, met haar ruime werkervaring, ziet dat bijna iedereen tegenwoordig onder hoge druk probeert te presteren in organisaties die continu veranderen of het uiterste van mensen verlangen.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe logischer ik het eigenlijk vind.
In veel organisaties lopen mensen veel te lang rond met dezelfde frustraties, spanningen of patronen. Niet omdat ze niet willen veranderen, maar omdat er simpelweg weinig ruimte is om echt stil te staan bij wat er gebeurt. Terwijl juist daar vaak veel winst zit. Voor de medewerker zelf, maar ook voor de organisatie.
Goede coaching voorkomt regelmatig dat mensen pas hulp zoeken wanneer ze al vastlopen of uitvallen. Problemen worden eerder zichtbaar en bespreekbaar. Dat scheelt vaak verzuim, gedoe in teams en onnodige vertraging.
Het helpt ook bij ontwikkeling en doorstroom. Veel mensen blijven ongemerkt te lang zitten op een plek waar ze eigenlijk geen energie meer van krijgen, of waar maar een klein deel van hun talent wordt benut. Niet uit onwil, maar omdat vaste patronen, verwachtingen en dagelijkse druk ervoor zorgen dat ze nauwelijks nog afstand nemen om echt te kijken wat er speelt.
En misschien nog wel belangrijker: mensen brengen meer van zichzelf mee naar hun werk. Niet alleen het veilige of aangepaste deel waarmee ze denken te moeten voldoen, maar ook hun ideeën, creativiteit, gevoel voor richting en persoonlijkheid. Dat voel je direct terug in samenwerking, eigenaarschap en betrokkenheid.
Ik denk ook dat organisaties onderschatten hoe aantrekkelijk dit is voor goed personeel. In een arbeidsmarkt waar iedereen aan dezelfde mensen trekt, maakt het veel uit wanneer ontwikkeling, reflectie en ondersteuning zichtbaar onderdeel zijn van de cultuur. Dan hoef je vaak minder hard te werven, omdat mensen willen blijven én anderen erover vertellen.
We vragen tegenwoordig ongelooflijk veel van mensen. Hoge druk, complexe samenwerking, voortdurende verandering, volle agenda’s en ondertussen ook nog zichtbaar, flexibel en professioneel blijven.
Toch vinden veel organisaties het nog steeds normaal dat kenniswerkers dit allemaal grotendeels alleen moeten dragen.
Dat blijft ergens vreemd.
Topsporters krijgen fysieke én mentale begeleiding om duurzaam te kunnen presteren. Waarom zouden we mensen in organisaties minder ondersteuning bieden, terwijl de druk daar vaak óók structureel hoog is?
Het is tijd om coaching niet te zien als noodgreep, maar als de basis voor gezonde topprestaties.
“Als ik CEO zou zijn, zou ik coaching verplicht stellen.”
Dat zei een vriendin laatst tegen mij. Ze vindt dit omdat ze, met haar ruime werkervaring, ziet dat bijna iedereen tegenwoordig onder hoge druk probeert te presteren in organisaties die continu veranderen of het uiterste van mensen verlangen.
Hoe langer ik erover nadenk, hoe logischer ik het eigenlijk vind.
In veel organisaties lopen mensen veel te lang rond met dezelfde frustraties, spanningen of patronen. Niet omdat ze niet willen veranderen, maar omdat er simpelweg weinig ruimte is om echt stil te staan bij wat er gebeurt. Terwijl juist daar vaak veel winst zit. Voor de medewerker zelf, maar ook voor de organisatie.
Goede coaching voorkomt regelmatig dat mensen pas hulp zoeken wanneer ze al vastlopen of uitvallen. Problemen worden eerder zichtbaar en bespreekbaar. Dat scheelt vaak verzuim, gedoe in teams en onnodige vertraging.
Het helpt ook bij ontwikkeling en doorstroom. Veel mensen blijven ongemerkt te lang zitten op een plek waar ze eigenlijk geen energie meer van krijgen, of waar maar een klein deel van hun talent wordt benut. Niet uit onwil, maar omdat vaste patronen, verwachtingen en dagelijkse druk ervoor zorgen dat ze nauwelijks nog afstand nemen om echt te kijken wat er speelt.
En misschien nog wel belangrijker: mensen brengen meer van zichzelf mee naar hun werk. Niet alleen het veilige of aangepaste deel waarmee ze denken te moeten voldoen, maar ook hun ideeën, creativiteit, gevoel voor richting en persoonlijkheid. Dat voel je direct terug in samenwerking, eigenaarschap en betrokkenheid.
Ik denk ook dat organisaties onderschatten hoe aantrekkelijk dit is voor goed personeel. In een arbeidsmarkt waar iedereen aan dezelfde mensen trekt, maakt het veel uit wanneer ontwikkeling, reflectie en ondersteuning zichtbaar onderdeel zijn van de cultuur. Dan hoef je vaak minder hard te werven, omdat mensen willen blijven én anderen erover vertellen.
We vragen tegenwoordig ongelooflijk veel van mensen. Hoge druk, complexe samenwerking, voortdurende verandering, volle agenda’s en ondertussen ook nog zichtbaar, flexibel en professioneel blijven.
Toch vinden veel organisaties het nog steeds normaal dat kenniswerkers dit allemaal grotendeels alleen moeten dragen.
Dat blijft ergens vreemd.
Topsporters krijgen fysieke én mentale begeleiding om duurzaam te kunnen presteren. Waarom zouden we mensen in organisaties minder ondersteuning bieden, terwijl de druk daar vaak óók structureel hoog is?
Het is tijd om coaching niet te zien als noodgreep, maar als de basis voor gezonde topprestaties.
