Door de jaren heen ben ik me steeds bewuster geworden van waar ik energie op verlies en waar ik juist energie van krijg. En vooral ben ik steeds beter gaan zien en voor mezelf gaan erkennen dat dit ook in hele kleine dingen kan zitten. Een nare opmerking in een vergadering kon me soms al doen leeglopen, zonder dat ik doorhad waar het door kwam. Maar daar zat ik dan, tamelijk uitgeblust en moe.
Tot iemand me een heel goed advies gaf over hoe dit te pareren.
Ik illustreer het aan de hand van een voorbeeld dat ik meemaakte. Lang geleden zat ik in een adviescomité met een aantal zeer vooraanstaande en bekende mensen. Het was dus best spannend om daartussen te zitten. Ik had daardoor ook het gevoel dat ik echt alleen iets kon inbrengen als ik zeker wist dat het hout sneed.
We zaten op de kamer van een van hen, aan haar vergadertafel. Op een gegeven moment had ik een gedachte die steekhoudend genoeg leek om in te brengen. Ik legde uit wat ik zag en dacht, en knoopte er een voorstel aan vast.
De gastvrouw, inmiddels wethouder, brak in en sprak de woorden: “Mij ben je even kwijt.”
Niet: “Ik kan het even niet helemaal volgen”, maar: zij was verdwaald in wat ik zei.
Hoe dan ook, ik voelde onmiddellijk de neiging om opnieuw te beginnen met uitleggen. En toen dacht ik aan het advies en antwoordde: “Tot waar kon je het wél volgen?”
Het voelde direct heel goed. Ik liep niet leeg, omdat ik voorkwam dat ik opnieuw ging uitleggen met de mogelijkheid dat ze daarna zou zeggen dat ze het nog steeds niet begreep. Reken maar dat ik dan had moeten bijkomen.
Deze vraag, tot waar iemand het wél heeft begrepen, is cruciaal. Omdat je degene die aangeeft het niet te volgen zélf aan het werk zet. Die persoon moet eerst uitleggen vanaf welk punt hij of zij de kluts kwijtraakt. Dan kun jij de draad vanaf daar weer oppakken.
Geen onnodige energie om te hopen dat iemand het daarna wel begrijpt. En ook niet de macht uit handen geven aan iemand die kan besluiten dat het nog steeds onlogisch is.
Deins niet terug voor het gevoel dat je je met zo’n wedervraag wellicht een bitch voelt. Het gaat er niet om of je onaardig bent. Je zorgt er simpelweg voor dat je niet futloos de vergadering of presentatie uitrolt.
En voor de volledigheid: mijn voorstel werd aangenomen en uitgevoerd. Het werd een succes dat de kranten haalde.
Door de jaren heen ben ik me steeds bewuster geworden van waar ik energie op verlies en waar ik juist energie van krijg. En vooral ben ik steeds beter gaan zien en voor mezelf gaan erkennen dat dit ook in hele kleine dingen kan zitten. Een nare opmerking in een vergadering kon me soms al doen leeglopen, zonder dat ik doorhad waar het door kwam. Maar daar zat ik dan, tamelijk uitgeblust en moe.
Tot iemand me een heel goed advies gaf over hoe dit te pareren.
Ik illustreer het aan de hand van een voorbeeld dat ik meemaakte. Lang geleden zat ik in een adviescomité met een aantal zeer vooraanstaande en bekende mensen. Het was dus best spannend om daartussen te zitten. Ik had daardoor ook het gevoel dat ik echt alleen iets kon inbrengen als ik zeker wist dat het hout sneed.
We zaten op de kamer van een van hen, aan haar vergadertafel. Op een gegeven moment had ik een gedachte die steekhoudend genoeg leek om in te brengen. Ik legde uit wat ik zag en dacht, en knoopte er een voorstel aan vast.
De gastvrouw, inmiddels wethouder, brak in en sprak de woorden: “Mij ben je even kwijt.”
Niet: “Ik kan het even niet helemaal volgen”, maar: zij was verdwaald in wat ik zei.
Hoe dan ook, ik voelde onmiddellijk de neiging om opnieuw te beginnen met uitleggen. En toen dacht ik aan het advies en antwoordde: “Tot waar kon je het wél volgen?”
Het voelde direct heel goed. Ik liep niet leeg, omdat ik voorkwam dat ik opnieuw ging uitleggen met de mogelijkheid dat ze daarna zou zeggen dat ze het nog steeds niet begreep. Reken maar dat ik dan had moeten bijkomen.
Deze vraag, tot waar iemand het wél heeft begrepen, is cruciaal. Omdat je degene die aangeeft het niet te volgen zélf aan het werk zet. Die persoon moet eerst uitleggen vanaf welk punt hij of zij de kluts kwijtraakt. Dan kun jij de draad vanaf daar weer oppakken.
Geen onnodige energie om te hopen dat iemand het daarna wel begrijpt. En ook niet de macht uit handen geven aan iemand die kan besluiten dat het nog steeds onlogisch is.
Deins niet terug voor het gevoel dat je je met zo’n wedervraag wellicht een bitch voelt. Het gaat er niet om of je onaardig bent. Je zorgt er simpelweg voor dat je niet futloos de vergadering of presentatie uitrolt.
En voor de volledigheid: mijn voorstel werd aangenomen en uitgevoerd. Het werd een succes dat de kranten haalde.
